آنسوی بی سو

جرم؟

آنسوی بی سو — 2010-07-29T00:48:20+01:00

و من در سکوت ظالمانة تنهایی هایم به دنبال چراغ می گردم! چراغی که اندکی نور بدهد به حجم تاریک شدة ذهنم...اندکی..

وقتی خورشید را نبینم در این غار سرتاسر تاریک و بی روزن چه کنم؟

ابلهانه در آسمان پرخورشید به دنبال نور می گشتم که چشمانم را بستند و به غار آوردند. اکنون چشمانم باز است اما هنوز هم چیزی دیده نمی شود... همه جا تاریک است!

چگونه در سکوت و تنهایی به تاریکی پناه ببرم؟!

جُرم من چه بود که اینچنین مجازاتم کردند؟ به غار انفرادی همیشگی تبعید شده ام..باید به دنبال نور بگردم! باید به دنبال ردی از خورشید در غار سرتاسر تاریک بگردم، باید به یاد بیاورم چه شد! چگونه شد و چرا آمدم، باید به یاد بیاورم که نور هم وجود دارد...باید در این همیشة تاریک به یاد نور باشم، به یاد روزهایی که خورشید بود، باشم.

باید بتوانم به خاطر بیاورم که تلالواش چگونه آتش به جانم می کشید و گرم می شدم، باید در این سرمای طاقت فرسا و تاریکی محض بتوانم به یاد گرما و نور خورشید زنده بمانم!!!

کاش روزی که چشمانم را بستند و به غار آوردند به جای اینهمه بایدی که در ذهنم کاشتند فقط یکبار می گفتند چگونه در غار تاریک و سرد به یاد خورشید بمانم؟ چگونه سردم نشود؟! چگونه از تاریکی نترسم؟!!!

جُرم من چه بود که جزایش زندگی بی خورشید بود!!

بهشت..!

آنسوی بی سو — 2010-07-08T11:19:20+01:00

چه کسی گفت که در عالم بالاست بهشت!

هر کجا بخت خوش افتاد

همانجاست بهشت.

دوزخ از تیرگی بخت درون تو بود

گر درون تیره نباشد!

همه دنیاست بهشت!

شاعر : « هُمای »

با هم بخندیم!

آنسوی بی سو — 2010-07-03T00:37:47+01:00

میدونم! حسو حالی رو که داری با همه وجودم میفهمم..اولش شبیه یه ضربه میمونه که به سرت میخوره.مدتی گیج میشی ولی باز هم اصرار داری که همه چیز رو مثل قبل ببینی و میبینی!

باز هم یه ضربه به سرت میخوره، دلت میخواد فریاد بکشی..دلت میخواد همش دروغ باشه..خواب باشه..کابوس باشه اما واقعی تر از اونچه فکرشو بکنی هست و تو حیران میشی..عصبی میشی..به ایندر و اوندر میزنی ..گریه میکنی..اما تازه میفهمی که یه عمر خواب بودی..یه عمر واسه خودت طرحهای بچگونه و قشنگ و پاک کشیدی یه عمر دنیا رو قشنگ دیدی ..آدمها رو بزرگ دیدی و مهربون و...، یه عمر به ایمانت افتخار کردی و به اعتقاد مردمت فخر فروختی..یه عمر تظاهرهای زیبا رو به چشم اعتقاد دیدی و باورشون کردی..نمی تونی باور کنی که همش دروغه! نمیتونی باور کنی که همش ادعاست..شعار! نمیدونی که تو بزرگ شدی یا دنیا کوچیک شده! نمیفهمی تو اشتباه می کردی یا آخرالزمان رسیده!

پس بخند...به شعارهای خوبی و پاکی..بخند به بیلبوردهای بزرگی که از انسانیت برات میگن..بخند به رقص نامردی ها..بخند به بی اعتقادیها..بخند به تحریفها..به خود بزرگ بینی ها..بخند به ادعاها..به تیرگی ها و زشتی ها..بخند به دنیای مسخره ای که با چشمت میبینی..بخند به تیغی که اعتقاداتتو پاره پاره میکنه..بخند به خوشی های دروغین..به اعتقادات کاذب..بخند به دنیایی که توش خوب بودن گناه محض! و بد بودن افتخار و بزرگی میاره..بخند به نظمش..به لایه های غیر قابل نفوذش..بخند به پروازی که هیچ وقت یاد نمیگیری..بخند به تقوای شنیدنی..به ایمان گفتنی..

و حالا دوست من بخند به تردیدهات..به ضربه هایی که قراره از این به بعد بیشتر به سرت بخوره و گیجت کنه! بخند و دیگه نپرس بهشت چیه..جهنم چیه؟ به همشون بخند..

بخند به دنیای خنده دارمون..بخند..

پ.ن: تقدیم به دوست خوبم (حاج خانم)

...(!)

آنسوی بی سو — 2010-06-30T10:07:58+01:00

صداش غم عجیبی داشت! انگار از یه جایی دلش پر بود..حرفاش پر از ابهام بود اما برای مصاحبت بد کسی رو انتخاب کرده بود..می گفت وقتی دلش میگیره و دنیا براش سیاه میشه هیچکسی مثل من نمیتونه آرومش کنه..منم می خندیدم و میگفتم واسه اینه که من دنیا را شبیه خودت میبینم!

اونروز حرفهاش فرق کرده بود..دچار ابهام شده بود..می گفت: اگه همه اش دروغ باشه چی؟ گفتم: چی دروغ باشه..

گفت: دنیا رو میگم اگه همش یه سرکاری باشه نمیدونم مثلا یه بازی باشه چی؟

گفتم: خب این که فکر کردن نداره خودش صدبار توی قرآن گفته که لهو و لعبه!

گفت: نه...منظورم فراتر از این حرفاست..مثلا اگه آیه ها و اینهمه پیامبر و خلاصه همه چیز برای برقراری نظم و انظباط بین مردم باشه چی؟ پس بهشت و جهنم چیه؟؟؟

سوالش منو کمی لرزوند اما با خونسردی گفتم: بی خیال تو که حاج خانمی چرا این حرف و میزنی؟

گفت: از همین می سوزم از مکه ای که رفتم!

بازم همون سوال توی ذهنم می پیچید که توی مکه چه بلایی سرش اومده آخه برخلاف بقیه که از مکه تعریف می کنن و کلی حرف برای گفتن دارن اون هیچ وقت هیچی تعریف نکرد! فقط ساکت بود و ساکت!

گفتم: حالا چی شده؟ چرا این فکر و میکنی؟ چرا گیر دادی به خدا ؟ گیر جدید؟؟

گفت: شوخی نکن حالم خرابه!

گفتم: من فقط یه چیز رو میدونم که خدا دانای همه چیز هست و همه چیز را بر یه حکمتی آفریده..الکی و شوخی نیست..

یکهو یاد کتاب روی ماه خداوند رو ببوس افتادم جایی که دکتر با خودش زمزمه می کرد خدا هست؟

مدتی هر دو سکوت کردیم و بعد گفت: ملحد نشم خوبه..!

گفتم: این فکرها همش از بیکاریه دعا کن یه کار خوب گیرت بیاد تا مشغول بشی وقتی مشغول شدی این فکرا دیگه فرصتی برای بروز ندارن..

خنده تلخی کرد که فهمیدم نصیحتم شبیه هزاران نصیحت کننده دیگه بوده و اون انتظارشو نداشت.

کوچه اشتباهی!

آنسوی بی سو — 2010-06-06T01:03:33+01:00

گامهایت را با شوق برندار وقتی در کوچة اشتباهی راه می روی! نگذار اندر مخیله ات امیدهای دور از دسترس جای گیرد، نگاهت را بر خانه هایی که نمی شناسی مهربانانه ندوز! سرت را بالا نگیر و لبخندهای آشنا نزن..اینجا کوچة آشنایی نیست..چیزی نپرس و بدنبال آشنایی نگرد اینجا هیچ کسی آشنا نیست!!

نه نه نایست! جایی برای توقف در کوچة اشتباهی نیست، برخیز و گام بردار باید بدنبال کوچة خودت بگردی!

شتاب کن! باید به خاطر بیاوری ..باید بتوانی پیدایش کنی...تو بارها و بارها آنجا بودی...

بدنبال چه میگردی؟ چرا اینگونه نگاهت را بر در و دیوار و سنگفرش اش می اندازی؟ تو که می دانی هیچ شباهتی به کوچة تو ندارد......

نگاهت را به غریبه ها ندوز! چه می جویی؟ کسانی که تو را نمیشناسند..چگونه میخواهی آدرس کوچه ات را از آنها بپرسی؟

شتاب کن! ابر نااهلی برای گریستن بر سرت می آید..صدای فریادهای بی امانش را نمی شنوی؟

در پی چه هستی؟ اینگونه آرام و خموش بر دیوار کوچة اشتباهی تکیه داده ای..! چه اصراری است که می خواهی کوچة اشتباهی را مانند کوچة خودت بپنداری؟

چگونه فراموش کرده ای؟ کوچة تو اینگونه نیست...شتاب کن! هنوز هم می شود بدنبال کوچة آشنا گشت...

برخیز و شتاب کن!

برای خرمشهر!

آنسوی بی سو — 2010-05-23T09:22:55+01:00

۳ خرداد سالروز آزادی خرمشهر است. و بسیاری از جملات اینچنین دیگری که فقط روی زبانها و بیلبوردهای تبلیغاتی و روزنامه ها جریان دارد..موضوعی که باعث گرمی بازار خبرنگاران و اخبارگویان و مجری های تلویزیونی و غیره است.

تلویزیون آهنگهای مربوط به دوران جنگ را پخش می کند و با غرور و فخر و آب و تاب از آزاد شدن خونین شهر می گوید.

اما براستی خونین شهر کجاست؟

سالها از آزادی اش گذشته و همچنان جای خون و خمپاره و توپ و تانک در کوچه کوچه اش به چشم می خورد! چه بسیاری از مردمش که همچنان با چهره های خسته و داغدیده در همان خانه های ویران شده زندگی میکنند..آب آشامیدنی شهر به شدت شور و غیر قابل شرب است..خیابانهایش با روزهای جنگ فرقی ندارد..همه جا اثر از ویرانی و بدبختی مردم است.

سالها از جنگ گذشت و به جز تیترهای خبری و قمپزهای سیاسی! هیچ کاری در حق شهر و مردمش صورت نگرفته و نخواهد گرفت.

خرمشهر با خون جوانان این مرز و بوم به خونین شهر تبدیل شد تا آزادی را دوباره باز یافت تا امروز بازارهای خبری و سیاسی کشورمان داغ شوند و تاریخ هجری شمسیمان در سوم خرداد خالی نماند و حرفی برای گفتن داشته باشد.

اگر اینهمه هزینه فقط ذره ای در حق خونین شهر می شد چه بسا خرمی سابقش را باز می یافت!

تصادف!

آنسوی بی سو — 2010-05-04T09:23:32+01:00

درست مثل فیلمها بود!

مرد عابر با گاری توی دستش وسط خیابان.. و بعد صدای ترمز ماشین ...مرد به هوا پرت شد و بعد به شدت به زمین کوبیده شد و گاری به سمت دیگر خیابان رفت. ماشین متوقف شده بود و پس از مدت کوتاهی راننده ماشین پیاده شد نگاه ناباورش را به ماشینهای پشتی اش انداخت و بعد آهسته به جلو رفت..مردی به روی زمین افتاده بود و لرزش خفیفی در بدنش دیده می شد.

ضربان قلبم شاید به صد هم رسیده بود و بهت و سکوت که در چهره من و همه مسافرانی که توی تاکسی بودند دیده میشد و راننده تاکسی ما که می تونست برخلاف همه ما، بر بهت اش غلبه کنه شروع به سخن گفتن از شدت تصادف و سرعت راننده کرد و شاید توی دلش هزار بار خدا رو شکر میکرد که از صحنه فقط 5 ثانیه عقب تر بود و تقدیر براش چیز دیگری رقم زده بود.

از تاکسی پیاده شدم ام پی تری ام رو توی گوشم گذاشتم تا جلوی اشکهایم رو بگیرد! تا شنیدن بتواند همدم بغض سنگینم شود..به قدم زدن مشغول شدم شاید اندکی از تصورات ذهنم کاسته شود! چه خیال خامی که صدها بار مکررا توی ذهنم صحنه تصادف بازخوانی میشد و من حیران بر سنگفرش خیابان ذل زده بودم .

ربع ساعت بعد آمبولانسی که آژیرش روشن نبود توی ترافیک گیر کرده بود و احتمالا داشت به سمت تصادف میرفت...نمیدانم شاید اگر راننده آمبولانس به جای چشم چرانی و ذل زدن به دخترانی که در صف اتوبوس مانده بودند به رانندگی اش می پرداخت و کمی نگران بود..شاید اگر به جای آمدن از وسط خیابانی که اینوقت روز همیشه شلوغ بود مانند راننده تاکسی هایی که همه شهر رو مثل آب خوردن بلدن از کوچه پس کوچه ها میرفت..شاید اگر کمی جدی تر بود و آژیر آمبولانس را روشن می کرد..شاید اگر دخترک مانتو قرمز با کفشهای پاشنه 10 سانتی اش به جای قر و قمیش وسط خیابان بر سرعت گامهایش می افزود.. شاید اگر هر کسی فقط به خودش فکر نمی کرد..آن مرد شانس زندگی دوباره را داشته باشد..!

و من تنها کاری که از دستم بر می آید این است « امّ یجیب المضطرّ اذا دعاه و یکشف السّوء »

سلامی متفاوت به مرگ

آنسوی بی سو — 2010-02-14T12:47:27+01:00

دلم گرفته بود..از هیاهوی روزگار..از نمایش غریب و تکراری آدمکها

از جنجال خونین دنیاها..از سکوت ظلمانی عدالتها...

از رنگ خاکستری که دیربازی است به چشمانم ناامیدی ساطع کرده

از سیاهی که در بطن سپیدی ها پنهان شده..از ظلمی که در برخی مهربانیها مخفی شده

از اشکی که در لبخند ها کیمیا شده.از بدی که در خوبی ها نهفته شده

از قلم ناتوان و خیانتکارم که تمام حرفهای دلم را بر روی کاغذ حک نکرده

و این بود که تصمیم گرفتم به مرگ سلامی دوباره گویم.و این سلامی متفاوت بود

و چه لذت بخش بود وقتیکه تمام اینها را با مرگ نابود سازی و چه آزادی مسرت بخشی است

که دیگر به هیچ چیز نیندیشی..آه..به هیچ چیز و از غم طرح دیگری برای قلبت بسازی که دیگر

با نگریستن به آن آرامش را بازیابی.

از وقتی که مرده ام احساس بهتری به زندگی دارم دیگر نمایش آدمکها برایم ارزش نگریستن هم ندارد

دیگر نارفیقان هم مرا نمی رنجانند چون این من هستم که جور دیگری به آنها می نگرم

دیگر رنگ خاکستری اطراف ناامیدم نمیکند چون من امید را یافته ام

و دیگر دنیا غریب و پر هیاهو نیست چون من زیبایی را یافته ام

و دیگر هرچه میخواهد بشود..بشود؛ چون من دیگر مرده ام!.

12 دی و اندوه من !

آنسوی بی سو — 2010-01-02T02:51:11+01:00

مدتهاست که میخواهم بنویسم اما کلمات در ذهنم فراری می شوند و من در حال گم شدن در پستوی خیالات و اوهامی درهم و برهم با سکوتی بی پایان به دویدن ثانیه ها چشم دوخته ام بگذار اندر این مخیله هر چه میخواهد بیاید و برود زیرا حقیقت مدتهاست به بیرنگی رسیده و کمیاب شده!
اینجا دنیاست ! دنیا.. و در میان عبور زمان و نگاه غریب و حسرت و اندوه آسمان ..این منم که می نویسم ! تا بدانی اینجا هنوزم دنیاست و هنوزم همان است که بود ! بگذار ثانیه ها به دویدن خوش باشند و من در حسرت عمیق خود فرو روم..بگذار ..!
6 سال پیش بود ..همین روز ، هدیه ای برایت آوردم و تو برخلاف همیشه پس از دیدنش مدتی مبهوت ماندی و بعد هم گریستی ! قطرات اشک بر روی گونه هایت نقش بست و من متعجب به گریه هایت خیره ماندم..هیچ وقت نفهمیدم چرا از دیدن هدیه تولدت گریستی ..گویی می دانستی این آخرین تولدی است که کنار همدیگر هستیم..گویی می دانستی که آخرین ها رسیده اند و دقایق خوب زندگی من همچون عمر تو به سر رسیده..گویی می دانستی خیلی چیزها را..

امروز نیامدم تا از آخرین ها بگویم..بگذار از شروع بگویم..

دوم دبیرستان ..هفته ی دوم بازگشایی مدارس ..سر زنگ ورزش ، با برگه ای در دستت وارد کلاس ما شدی ، برگه را به دبیر دادی و من هم مثل همه بچه ها خیره به تو ..شاگرد جدید که یکهفته بعد از بازگشایی مدارس وارد کلاس شد..توی چشمهات غم غریبی بود ..برام آشنا بودی انگار سالها بود می شناختمت..شایدم سالها بود که منتظرت بودم..یه نگاه اجمالی به کلاس انداختی و بعد هم اومدی درست نیمکت پشت سر من نشستی..

همش دلم می خواست یه جوری باهات سر صحبت را باز کنم نمیدونم چرا ..اما خیلی آشنا بودی!..تا اینکه با دست بروی شانه ام زدی به سمت تو برگشتم و ازم خواستی تا برنامه هفتگی رو بهت بدم ..عجیبه با اینکه خیریه پیشت نشسته بود اما از من که میز جلوییت بودم خواستی برنامه رو بگیری و من با خوشحالی دفترمو بهت دادم تا هر چی میخوای از توش بنویسی . اونروز هیچ وقت نمیدونستم و توی خواب هم نمی دیدم که تو همون بهترین و پاکترین آدمی هستی که توی تمام عمرم خواهم دید..نمی دونستم تو همون خواهری می شی که هیچ وقت نداشتم.. نمی دونستم ......... آره اینم نمی دونستم که یه روز سرد زمستونی کولبار سفر می بندی و برای همیشه دنیا رو ترک می کنی..آدمها رو ترک می کنی..حتی منو !

هیچ وقت فکرشو نمی کردم که برسه روزی که 6 سال تمام با اندوه و حسرت 12 دی ماه فقط زیر لب زمزمه کنم : ای جاودانه تولدت مبارک

از طرف : بی معرفت ترین دوستت

...

آنسوی بی سو — 2009-06-21T05:13:47+01:00

تو جان میبخشی و اینجا

به فتوای تو میگیرند جان از ما

همین!

کاش...!

آنسوی بی سو — 2009-04-30T12:58:15+01:00

یادش بخیر روزهایی که دلت میگرفت تکه ای کاغذ و قلمی لای انگشتانت میتوانست همه ی سنگینی بغضت را تهی سازد

و گاهی نجوایی ، آهی و اشکی میتوانست تو را به مبدا آرامش برساند..

کاش پنجره ها کم نمی آمد وقتی چشمها در حسرت دیدارند و کاش تنهایی رفیق همیشگی چشمهای غم دیده نبود.

کاش صدا هنوز هم طنینی پایدار داشت در جایی که فریادها لازمند...

کاش امید واژه کمیابی نبود در جایی که قلبها به او دلخوشند !! کاش نا امیدی چتر گستاخش را میبست تا باز هم رنگ و جلایی از امید بر ما بتابد.

کاش فصل مرگ پروانه ها نبود !

کاش ای کاشها وجود نداشتند !

کودک نازم

آنسوی بی سو — 2009-01-28T06:28:27+01:00

کودک من چشمان کوچکت را آهسته ببند اینجا جایی برای نگریستن تو نیست .

می دانم که چندی بیشتر نیست که چشمان زیبایت را گشودی تا به وسعت نگاه بلندت زیبایی ها را بنگری اما مجبور شدی همگام با دیگران یک شاهد باشی ، شاهدی برای نگریستن پایمال شدن مالکیتها .

کودک من ، در آغوشم آرام گیر بگذار تن سردت را بار دیگر به آغوش بگیرم شاید دستان سردت کمی گرم شوند .

اکنون آهسته بخواب دستان تو کوچکتر از آنند که سنگی پرتاب کنند...

کاش آغوشم سنگر امنی برایت می شد وقتی بمبهای بی شرم بر سرت می ریختند ، کاش این ابر سیاه به جای فسفر سوزنده و کشنده برایت باران می آورد بارانی که ناامنی ها را بشوید ، بی شرمی ها را ، جنایتها را...، آنگاه میتوانستیم سربلند و امن به دیدن آسمان برویم آسمانی که شب ها برایمان با ستاره ها چراغانی شود نه با بمب و موشک و توپ و تیر ، آنگاه دستان کوچکت را می گرفتم و با ستاره ها برایت طرحهای زیبا می کشیدم.

کودک نازم ، اکنون آهسته به دل خاک میسپرمت می دانم که گرمای وجودم هم نمیتواند سردی دستانت را برطرف سازد ..مرا ببخش که آغوشم نتوانست در برابر بمبها حمایتت کند .

اکنون به پرواز در آ، تو برای همیشه آزاد شده ای پس جاده ی آزادی را به سمت عشق برو به جایی که دیگر سراسر گل و محبت و عشق باشد ، به جایی که دیگر آسمانش سیاه نباشد ، بلکه آسمانش جایی باشد برای پرتاب بادبادکهای زیبا باشد ..به جایی برو که خبر از جنگ و خونریزی نباشد.

به آزادی بپیوند..کودکم میدانم که گناهت فقط بی گناهی است.

پ ن : تقدیم به همه ی مادران و کودکان معصوم و بی گناه غزه

میدانم که نوشتن حمایتی برایشان نمیشود وآزادی به آنها نمیبخشد اما شاید سیلی محکمی شود برای کسانیکه بی شرمانه از این جنایات حمایت میکنند.

سراب و دریا

آنسوی بی سو — 2008-09-08T16:09:00+01:00

برای یافتن راه مسیر طولانی را آمده ام

بارقه هایی از دور میبینم و نمایی از دریا را

نجوایی درونم فریاد میکشد ، سراب است دلخوش نباش

در آنسوی جاده افرادی را می بینم که با بذله گویی و شر و شور مشغول گام نهادن در مسیر هستند گویی غم و اندوهی ندارند که اینگونه می خندند ، گویی راه را شناخته اند که بی پروا و بی توجه به سراب ها و چاله چوله های مسیر جلو میروند .

در اینطرف جاده و در نزدیکی خودم افرادی دیگر هستند ، چهره های خسته و به نظر افسرده ای دارند نگاهشان برق عجیبی دارد ، از من جلوتر رفته اند اما گاه به گاه به پشت سرشان نگاه میکنند .

کولبارم به شدت سنگین و سنگین تر می شود !! نمیدانم از خستگی من است یا چیزی در آن است که در حال رشد است ، به هر حال مقداری از محتویاتش را خالی کردم بلکه سبکتر شود ...

پشت سرم گروهی دیگر هستند با صدای بلند چیزی میخوانند اما چهره های بشاش و مطمئنی دارند گویی اصلا خسته نیستند ، صدایشان تحکم و جلای غریبی دارد .. پر از آرامش هستند و بی پروایی ....

برای لحظه ای می ایستم و با تمام وجودم فریاد میکشم اما صدایی برون نمی آید ..گویی تارهای صوتی ام از کار افتاده اند ، کمی خم می شوم و دستانم را بر روی زانو هایم می گذارم و با تحکم بیشتری فریاد می کشم اما باز هم هیچ صدایی نمی آید ، گویی لال شده ام ...

نا امیدانه بلند می شوم و به عقب خیره می شوم کسی در آن گروه به من اشاره می کند که به جلو نگاه بکنم و من عاجزانه به جلو خیره می شوم ...آه خدایا.. چه می بینم آن واقعا دریاست ؟ سراب نیست ؟!!

باورم نمی شود !!

وای دریا ...

دلتنگی آسمان!!

آنسوی بی سو — 2008-02-04T21:02:00+01:00

این چه دلتنگی است که آسمان را از صبح تا کنون نمکین ساخته !!

او را چه شده که اینگونه اشکهایش را بر شانه های زمین میریزد و زمین صبورانه به ضجه های غریب آسمان گوش سپرده و با سکوتش با او همدردی میکند...

گنجشکان در لانه هایشان آرام نشسته اند و گاه به گاه ناله ای سر میدهند ..گویی انها هم میدانند راز اشکهای بی امان آسمان را و شاید ناله های کوچک و غریبشان تصدیقی عمیق بر این دلگرفتگی باشد.

آسمان اندکی آرام شد و سکوتی دنج حاکم گشت......

براستی چه شده؟؟

شاید اشکهای بی امان آسمان حکایت از افسوسی دیرینه باشد، شاید از بار امانتی باشد که روزی بر شانه های او سنگینی کرده و پس زده بود .

و شاید این اشکها و ناله ی گنجشکان و غربت زمین همه بر نالایقی اشرفی صحه میگذارد که روزگاری امانتی را چون پر کاهی حمل کرد و تا به امروز هم معنای سنگینی اش را در نیافت...و از ان زمان و پس از ان غفلت بارها و بارها آسمان ضجه سر داد و زمین به لرزه افتاد و زمان با عبور تندری اش بر اشرف نالایق سیلی زد و او هم چنان بی خبر به ناکجا میرود......

شنیده ام کسی می آید ، کسی می آید که بر این اشکها و این ضجه ها و این هیاهو گواه روشنی دهد

کسی می آید تا عشق را معنا کند...تا آسمان تاج سرش و زمین مرکب اش شوند و گنجشکان به صف ایستاده تا راز سر به مهر شده ی ازلی را بازگو کند..

آسمان باز هم شروع به باریدن کرد...

جمعه - ۸۶/۱۰/۲۱- اهواز

الهی

آنسوی بی سو — 2007-10-27T19:10:00+01:00

الهی !

گر کسی تو را به جستن یافت ، من به گریختن یافتم.

گر کسی تو را به ذکر کردن یافت ، من تو را به فراموش کردن یافتم.

گر کسی تو را به طلب یافت ، من خود طلب از تو یافتم.

الهی !

اول تو بودی و اخر هم تویی!

همه تویی و بس ،

باقی هوس.

الهی!

ان روز کجا یابم ، که تو مرا بودی؟

و من نبودم.

تا باز به ان روز رسم میان اتش و دودم.

اگر به دو گیتی ان روز یابم من برسودم.

ور بود تو ، خود را دریابم ، به نبود تو خود خوشنودم.

خدایا!

تو را که داند ، تو را تو دانی تو ، تو را نداند کس ، تو را تو دانی بس.

الهی!

اگر زاریم ، در تو زاریدن خوش است !

ورنالیم ، بر تو نالیدنمان در خو است.

الهی !

از خاک چه اید ، مگر خطا!

و از علت چه زاید ف مگر جفا!

و از کریم چه اید ، جز وفا !

الهی!

باز امدیم با دو دست تهی!

چه باشد اگر مرهمی بر خستگان نهی!

اکنون که بر گرفتی ، بمگذار!

ملکا !

یاد تو دل را زنده کرد و تخم مهر افکند.

درخت شادی رویانید و میوه ازادی داد

این همه شادی از تو بهره ماست.

چون تو مولا که راست؟

و چون تو دوست کجاست؟

پ.ن : چندکلامی دلنشین و رسا از مناجات نامه و الهی نامه خواجه عبدالله انصاری پیشکش به دلهای همیشه بیدار